Wydawnictwo

Start Autorzy

Autorzy

Drukuj PDF Powiadom znajomego »

Autorzy

	Brian W. Aldiss (ur. 1925), w czasie wojny służył na Dalekim Wschodzie, a pierwszą książkę opublikował w 1955 roku. Aktywny twórczo do dzisiaj, co roku publikuje nowe powieści i książki non fiction. Wśród swoich publikacji ma powieści obyczajowe, krytykę literacką, poezję, biografie i autobiografie. Za swoje osiągnięcia literackie otrzymał z rąk królowe Elżbiety II Order Imperium Brytyjskiego. To jeden z najlepszych i najbardziej utytułowanych pisarzy science fiction na świecie. Laureat praktycznie wszystkich liczących się nagród, twórca antologii i książek krytycznych o tej literaturze. Do największych jego osiągnięć literackich należą powieści: Non stop, Cieplarnia, trylogia Helikoni: Wiosna Helikonii, Lato Helikonii i Zima Helikonii Malacjański gobelin, Siwobrody, Kryptozoik, Mroczne lata świetlne. Wiele z nich ukazało się u nas jeszcze w czasach PRL-u, dzisiaj są chętnie wznawiane. W naszym wydawnictwie część książek Aldissa ukaże się w ogólnej serii fantastyki, a część w Klasyce SF. Brian W. Aldiss był gościem honorowym Festiwalu Fantastyki w Nidzicy w 2007 roku. Ma w Polsce liczne grono przyjaciół i wielbicieli.
	Alfred Bester Jest uważany za jednego z największych mistrzów science fiction. Chociaż swoje najsłynniejsze utwory napisał w drugiej połowie 50, to właśnie one weszły na stałe do kanonu i do dzisiaj pozostają wzorem godnym naśladowania. Powieści Gwiazdy moim przeznaczeniem oraz Człowiek do Przeróbki są wznawiane do dzisiaj. Ta druga jest laureatką pierwszej w historii Nagrody Hugo. Potem Bester nie pisał już równie dobrych powieści, publikował rzadko, głównie opowiadania. Ale te dwie wspomniane książki zapewniły mu trwałe miejsce w panteonie gwiazd SF. Te dwie książki po prostu powinien znać każdy miłośnik SF. (angielski tytuł „Tiger, Tiger, amerykański „Stars, my Destination)
	Ben Bova (Benjamin William Bova) Urodzony w 1932 roku, to przykład człowieka udanie łączącego dwie pasje - pisarza i naukowca, a gdy dodamy do tego wysokie umiejętności edytorskie (Bova zgarnął kilka nagród Hugo dla wydawcy roku), to otrzymamy wzorcowy przykład pisarza SF. Ma podstawy naukowe, talent pisarski i edytorski, a żona Barbara jest agentką literacką. Jego książki to wspaniałe czytadła, prawdziwi złodzieje czasu, od których nie można się oderwać. Bova tworzy galerię wspaniałych postaci, z którymi czasami każe się pożegnać w połowie książki, ku rozpaczy czytelników. Ben Bova w latach 1960 - 1971, do śmierci właściciela - Johna W. Campbella - był wydawcą słynnego magazynu Analog. Potem był wydawcą serii udanych antologii "Omni" i zbiorów zawierających opowiadania z Analogu. Pierwszą książkę opublikował w 1959, była skierowana do młodego czytelnika. W latach 70. napisał pierwsze cykle The Klinsman Saga, Exiles i opublikował powieść Colony (1978), która przyniosła mu duży rozgłos. Bova wielokrotnie dawał wyraz swoim przekonaniom politycznym - jest przeciwnikiem purytańskiej Ameryki, fanatyzmu religijnego, totalitaryzmom i politycznej poprawności - czyli w skrócie - ludzkiej głupocie. Wydawnictwo Solaris opublikowało największe dzieło Bovy, serię DROGA PRZEZ UKŁAD SŁONECZNY. To zaplanowana bardzo szeroko historia najbliższej przyszłości ludzkości, która – według autora – nie ma innego wyjscia, jak rozpocząć eksplorację kosmosu. Na serię składa się kilka spójnych wewnętrznie dylogii, trylogii i luźno ze sobą powiązanych powieści tworzących cykl planetarny: DYLOGIA MARSJAŃSKA Mars Powróta na Marsa DYLOGIA KSIĘŻYCOWA Wschód Księżyca Wojna o Księżyc CYKL PLANETARNY Merkury Jowisz Wenus Saturn Tytan TRYLOGIA „WOJNY O ASTEROIDY” Urwisko Skalne szczury Cicha wojna Oraz prequel całej serii: Powersat – satelita energetyczny
	Kir Bułyczow (Igor Możejko, 1934 - 2003) to obok braci Strugackich najsławniejszy rosyjski autor fantastyki. Polski czytelnik może powiedzieć, że zna całą jego twórczość do roku 1990, a po „embargu” na rosyjską kulturę w ostatniej dekadzie poprzedniego stulecia, Bułyczow był jednym z nielicznych, którzy nadal byli w Polsce publikowani - głównie za sprawą wydawnictwa Solaris i Prószyński i S-ka. Najbardziej znany jest w Polsce Bułyczow z tekstów o Wielkim Guslarze - małym miasteczku na wschodzie Związku Radzieckiego, a obecnie Rosji, założonym w czasach wypraw odkrywczych na Syberię, a nawiedzanym dzisiaj przez obcych. My wydaliśmy dwa tomy ostatnich, niepublikowanych wcześniej opowiadań: Pieriestrojka w Wielkim Guslarze Nowi Guslarczycy. W przygotowaniu, w twardej oprawie, wybór najlepszych opowiadań guslarskich, pt. Wielki Guslar wita! Bułyczow dał się też poznać z doskonałych, klasycznych powieści SF: Miasto na Górze, Przełęcz. Osada, Agent FK. Świątynia czarownic. Ma w swoim dorobku wiele krótkich nowel, które Solaris wydało w dwóch tomach: Carskie źródło i Świat bez czasu. W serii Dzieł znalazło się także kilka powieści napisanych i wydanych przez Bułyczowa tuż przed jego śmiercią w 2003 roku. Są to: Trzęsienie ziemi i Nadzy ludzie, tworzący dylogię birmańską, Tajemnica Orułganu oraz Operacja „Żmija” z serii Teatr cieni. W ten sposób seria Dzieł Kira Bułyczowa w wydawnictwie Solaris osiągnie 11 tomów.
	Pat Cadigan Bezsprzecznie jest jedną z najważniejszych pisarek SF ostatnich dwudziestu lat, której twórczość wywarła ogromny wpływ nie tylko na literaturę amerykańską, ale również na całe pokolenie współczesnych pisarzy. Wraz z Williamem Gibsonem oraz Brucem Sterlingiem uznawana jest za trzecie oblicze cyberpunkowej „świętej trójcy”, chociaż jej pisarstwo, zwłaszcza serie znakomitych opowiadań zabrane w trzech tomach, dowodzą, iż jest to artystka, której zainteresowania i możliwości twórcze wykraczają daleko poza ramy jednego gatunku. Jej opowiadania wielokrotnie nominowano do Hugo i Nebuli. Powieść Wgrzesznicy przyniosła jej nagrodę Arthura C. Clarke’a i jest uznawana za jedną z najważniejszych książek cyberpunkowych. Powieścią Głupcy Pat powtórzyła powyższy sukces i jest jedynym autorem, któremu udało się nagrodę Clarke’a zdobyć ponownie. W 2004 roku Cadigan była gościem Festiwalu Fantastyki Nidzicy.
	C.J. Cherryh C.J. Cherryh– tym mianem podpisuje swoje książki amerykańska pisarka Carolyn Janice Cherry (ur. 1942). Debiutowała w 1976 roku powieścią „Bramy Ivrel”, która przyniosła jej nagrodę Johna W. Campbella dla najbardziej obiecującego pisarza roku. Pisze bardzo dużo, w Polsce Cherryh jest autorką niezwykle popularną. Znamy jej cykle powieściowe: MORGAINE (Bramy Ivrel; Studnia Shiuanu; Ognie Azeroth; Brama wyjścia), PRZYBYSZ (Przybysz; Najeźdźca; Spadkobierca; Prekursor) i TRISTEN (Forteca w źrenicy czasu; Forteca orłów; Forteca sów; Forteca smoków). W przygotowaniu znajduje się wiele innych jej powieści. Solaris zaprezentowało polskiemu czytelnikowi jej najsłynniejszy cykl powieściowy - UNIA / SOJUSZ: Czas ciążenia, Hellburner, Stacja Podspodzie (Hugo), Kupieckie szczęście, Cyteen (Hugo), Punkt Potrójny 40000 z Gehenny
	Ted Chiang Pisarz amerykański pochodzenia azjatyckiego. Od chwili publikacji swego pierwszego opowiadania, nagrodzonego Nebulą Wieża Babilonu, stał się nieomal etatowym zdobywcą wszelkich możliwych nagród a przy tym jedną z największych gwiazd amerykańskiej fantastyki lat 90. W swej twórczości z wyjątkową finezją łączy rozważania natury naukowej i filozoficznej, stawia pytania, zdawałoby się klasyczne dla science fiction, lecz jakby umiejscowione w nowych kontekstach a tym samym często prowadzące do zdumiewających wniosków, jak na przykład w opowiadaniu „Piekło to nieobecność Boga” (NF) bądź w utworze prezentowanym w niniejszej antologii. Jak dotąd Ted Chiang opublikował tylko jeden zbiór opowiadań — Historia twojego życia (1999). Opowiadania z tego zbioru przyniosły autorowi łącznie 3 Nebule, Hugo, Lotusa, Sfinksa i kilka nagród w krajach, gdzie zostały przetłumaczone.
	John Crowley (ur. 1942) należy do najwybitniejszych i najbardziej intrygujących współczesnych literatów amerykańskich. Jego twórczość łączy w sobie elementy realizmu magicznego, postmodernizmu, fantasy oraz fantastyki naukowej. Jako powieściopisarz zadebiutował w roku 1975 utworem The Deep. Kolejne powieści — Beasts z roku 1976 oraz Późne lato z 1979 — ugruntowały jego pozycję w Stanach Zjednoczonych jako jednego z najbardziej cenionych i wpływowych twórców literatury współczesnej. W 1981 roku pisarz opublikował powieść Małe, duże, która stała się sztandarowym dziełem nowej amerykańskiej fantasy oraz wielką inspiracją dla całego pokolenia pisarzy. Utwór zyskał nie tylko wielkie uznanie krytyki (wielu uznało ją za amerykańską odpowiedź na Sto lat samotności Marqueza) i uwielbienie czytelników, lecz również podziw takich pisarzy, jak Ursula K. Le Guin, która napisała: „Jest to książka, która zmusza do ponownego zdefiniowania tego, czym jest fantasy.” Z kolei inna pisarka amerykańska, Elizabeth Hand porównała ukazanie się powieści Crowley’a do pierwszej edycji legendarnego albumu nowojorskiej formacji The Velvet Underground, który, choć z początku nie przyciągnął rzesz słuchaczy i nie trafił na listy przebojów, z czasem okazał się dla amerykańskiej muzyki pozycją kultową. Od połowy lat 80. pisarz pracował nad tetralogią, której pierwszy tom — Ægypt (1987) — okazał się wielkim sukcesem artystycznym. Wówczas nikt jeszcze nie przypuszczał, że powieść, której oryginalny tytuł miał brzmieć The Solitudes, stanowi zaledwie część ogromnego literackiego przedsięwzięcia, które swą erudycyjnością, mistrzostwem techniki narracyjnej i niezwykłością konstrukcji świata przedstawionego, pełnego odniesień do gnozy, ezoteryzmu, astrologii i historii, przywodzi na myśl dokonania takich twórców, jak Thomas Pynchon, Umberto Eco czy, wspomniany już, Gabriel Garcia Marquez. Kolejne tomy — Miłość i sen (1994), Dæmonomania (2000) — olśniły niezwykłą wizją, literackim rozmachem oraz techniką narracyjną. Już wkrótce ma się ukazać w USA ostatni tom cyklu pod tytułem Endless Things. Solaris wydało Małe, duże i rozpoczyna właśnie edycje Aegiptu (z przedmową Andrzeja Sapkowskiego). John Crowley był gościem festiwalu w Nidzicy w 2008 roku
	Samuel R(ay) Delany Urodził się 1 kwietnia 1942 roku w Nowym Jorku. Jest jednym z najbardziej poważanych amerykańskich pisarzy science fiction. Debiutował w 1962 roku powieścią The Jewels of Aptor, mając niespełna dwadzieścia lat, kolejne ukazywał się rok po roku: The Fall of the Towers, The Ballad of Beta-2. W 1966 roku upublikował Babel-17, która przyniosła mu nagrodę Nebula i wielkie uznanie krytyki amerykańskiej. Kolejne 5 lat to pasmo ciągłych sukcesów Delany’ego i zachwytów krytyki – kolejne Nebule sypały się jak z kapelusza za Punkt Einsteina, Aye, and Gomorrah i Time Considered as a Helix of Semi-precious Stones. Uważany jest za jednego z ojców Nowej Fali SF, który przyniosła uznanie science fiction wśród krytyków i wzbogaciła fantastykę o nowe tematy. Kolejne książki, jak Triton, The Mad Man czy seria Neveryon ugruntowały jego pozycję jako jednego z naoryginalniejszych pisarzy SF na świecie.
	Marina i Siergiej Diaczenko Małżeństwo Marina i Siergiej Diaczenko to niekwestionowani liderzy fantastyki rosyjskiej; posługując się sztafażem fantasy czy urban fantasy, opisują to, co interesuje ich najbardziej: człowieka i jego zachowanie w ekstremalnych sytuacjach. Ów sztafaż służy im jedynie jako tło, raz mocniej zarysowane, raz słabiej, dla przedstawienia swego głównego bohatera: człowieka, czy to obdarzonego jakimś nadzwyczajnym talentem, czy to najzupełniej zwyczajnego; akcja ich utworów toczy się bowiem przede wszystkim w ludzkich duszach. Marina urodziła się w 1968 roku, z wykształcenia jest... aktorką teatralną. Wykłada sztukę scenicznej wymowy w Kijewskim Instytucie Teatralnym, jest też prezenterką telewizyjną. Siergiej urodził się w 1945 roku. Z wykształcenia lekarz-psychiatra. Na niwie fantastyki zadebiutowali w 1994 roku powieścią Odźwierny, otwierającą tetralogię luźno ze sobą powiązanych powieści Skitalcy; cykl ten jest chyba najbardziej ze wszystkich utworów Diaczenków zbliżony do klasycznego wyobrażenia o literaturze fantasy. Bohaterem powieści jest upadły mag, który utracił wszystko, co posiadał, w tym miłość i magiczną moc Odźwierny został zauważony i doceniony, o czym świadczy chociażby przyznana zań nagroda Euroconu dla najlepszych europejskich fantastów roku. Kolejne lata przynoszą coraz lepsze powieści: Czas wiedźm (w Polsce uznana najlepszą powieścią zagraniczną roku 2003), Pieshchera, Dolina sumienia, Kaźń, Armaged-dom, Magom wszystko wolno, Waran, Dzika energia – książka napisana pod kątem tworzonego przez Rusłanę (zwyciężczyni Eurowizji) przedstawienia muzycznego. Diaczenko pisują także typowe baśniowe fantasy – Rytuał – czy też urban fantasy. Wydana w 2007 roku powieść Vita nostra zdobyła nagrodę Gwiezdny Most w Charkowie. Diaczenkowie wracają też do świata, który stworzyli w "Waranie" - powieścią Miedziany król.
	Gordon R. Dickson CHILDE Taktyka błędu Dorsai Zaginiony Dorsaj Żołnierzu, nie pytaj Nekromanta Encyklopedia Ostateczna tom 1 Encyklopedia Ostateczna tom 2 Młody Bleys Inny Gildia Orędowników Po odkryciu przejść fazowych umożliwiających podróże międzygwiezdne, ludzkość rozprzestrzeniła się na Czternaście Światów. Każdy z nich wytworzył odrębną kulturę, z których trzy są mocno wyspecjalizowane -- Dorsai, Exotikowie i Zaprzyjaźnieni. Inne znane książki Dicksona, to seria o smoku zapoczątkowana Smokiem i jerzym oraz powieści pisane wspólnie z Harrym Harrisonem. (1923-2001) to pisarz w Polsce bardzo dobrze znany. Jego cykl CHILDE, lub jak kto woli seria o Dorsajach, liczy 10 tomów, podzielonych na dwa pięcioksięgi. Jeden wydał przed laty Amber, my prezentujemy drugi.
	Thomas M. Disch — obok Philipa K. Dicka, Samuela R. Delany’ego, Ursuli Le Guin i Harlana Ellisona, to jeden z najważniejszych pisarzy amerykańskich drugiej połowy 20 wieku wywodzących się z ruchu nowofalowego. Debiutował w latach 60. serią opowiadań oraz powieścią The Genocides (1965). Do historii literatury wpisał się takimi utworami, jak Obóz koncentracji, Na skrzydłach pieśni (1979), uważanymi powszechnie za arcydzieła nie tylko Nowej Fali, ale dwudziestowiecznej fantastyki amerykańskiej. W latach 80. odszedł od science fiction na rzecz horroru i odniósł ogromny sukces powieścią Lekarz (1989). Równie wielki sukces przyniosły mu książki dla dzieci: The Brave Little Toaster (1986) oraz The Brave Little Toaster Goes to Mars (1988), które zostały sfilmowane przez wytwórnię Disneya. W roku 1999 otrzymał nagrodę Hugo za wyśmienitą książkę krytyczną The Dreams Our Stuff Is Made Of. Obecnie pisuje głównie poezję, która przez lata stanowiła jakby autonomiczny nurt w jego twórczości, oraz opowiadania. Ostatnio ukazała się jego powieść "The Word of God" i jest to ostatnia książka Discha - 4lipca 2008 roku popełnił samobójstwo (w ostatnich latach żył w depresji z powodu śmierci wieloletniego partnera, podupadł na zdrowiu, zwaliło się nań wiele deprymujących spraw).
	Oleg Diwow Jeden z najciekawszych autorów rosyjskich młodego pokolenia. Jego powieści wywołują zwykle sporą burzę w mediach, jak było w przypadku napisanej w formie dokumentu Wybrakówki. W tej powieści obnażył Diwow kremlowskie intrygi i sposób funkcjonowania państwa postsowieckiego. Autor specjalizuje się raczej w krótkiej formie i nowelach, jego bohaterami są często ludzie z marginesu społecznego, przegrani i cyniczni policjanci i detektywi. Inne powieści Diwowa to: Najlepsza załoga Słonecznego, Master sobak. Pisze w sposób przejmujący, wyraziście malując postaci. Ten styl jest już w Rosji rozpoznawalny, przyniósł pisarzowi wiele wyróżnień.
	Harlan Ellison Harlan Ellison (ur. 1934) to jeden z najsłynniejszych pisarzy amerykańskich, postać bardzo kontrowersyjna, znana ze swoich mocnych wypowiedzi i wystąpień, udziałów w marszach pokoju. Autor licznie nagradzany, ale tylko za formy krótkie, powieści nie przyniosły mu już takiego uznania. Ale opowiadania pisze Ellison rzeczywiście znakomite. Wybór Ptak śmierci (taka edycja, zawierająca same najlepsze opowiadania Ellisona, jest ewenementem światowym) zawiera wszystkie jego teksty nagradzane, za wyjątkiem „Chłopca i jego psa”, do którego sam autor się już nie przyznaje (piszę już znacznie lepiej, „Chłopiec” jest opowiadaniem młodzieńczym). Ellison znany jest ze swojej współpracy z Hollywood , pisze scenariusze telewizyjne, sztuki. Ostatnio wdał się w liczne procesy przeciwko piratom internetowym, które prawie go zrujnowały - żyje z pomocy innych pisarzy. W 1967 roku wydał legendarną antologię Niebezpieczne wizje, która złamała wiele tabu w fantastyce i pokazała, że SF może być literaturą wysokich lotów. Jak sam mówi: Uważam fantastykę za najszlachetniejszy z gatunków i dlatego ją uprawiam. Nigdzie indziej nie znajdziemy takiego bogactwa, głębi i potęgi obrazu, ani takie różnorodności tropów, metafor i wzorców stanowiących dokładnie sedno tego, co w swojej psychologii zawarł Freud i piszący o archetypach Jung, ponieważ są tak uniwersalne i wywodzą się z naszych pierwotnych korzeni... Istnieje wytłumaczenie, dlaczego religijna prawica boi się Harryego Pottera, który sprzedaje się jak świeże bułeczki. Dzieje się tak, ponieważ siła fantazji jest zniewalająca i może śmiało stawić czoła pseudoreligijnemu prawicowemu bajdurzeniu. W fantastyce dostrzegamy ziarenko prawdy.
	Andreas Eschbach Studiował w Stuttgarcie technikę lotów samolotowych i kosmicznych, lecz jeszcze przed końcem studiów zainteresował się informatyką. Najpierw pracował jako programista, a 1993-1996 miał swoją firmę konsultingową. Po niemal dokładnie 25 latach pobytu w Stuttgarcie, przeniósł się do Bretanii. Pisze od 12 roku życia. W lecie 1994 stypendysta fundacji Arno-Schmidta, wiosną 1995 ukazuje się jego pierwsza powieść Gobeliniarze w Scneekluth, Monachium, która 1996 otrzymuje nagrodę literacką Niemieckiego Klubu SF. W 1996 wydaje drugą powieść Solarstation, za którą w następnym roku dostaje nagrodę Kurd-Laßwitz. Jesienią 1998 wychodzi thriller Wideo z Jezusem, który w kolejnym roku zbiera 3 nagrody literackie, a jego wydanie kieszonkowe w 2000 zostaje bestsellerem. Jesienią 1999 ukazuje się powieść Kelwitts Stern, oraz francuskie wydanie Gobeliniarzy - pierwsza niemiecka powieść SF od 18 lat, jaką wydano we Francji. W 2007 roku powieść ukazuje się w USA. W 2001 publikuje pierwsza książkę dla młodzieży, Das Marsprojekt, po nim następują kolejne książki młodzieżowe. Chętnie pisuje też powieści z wątkiem sensacyjnym, które są odskocznią do wyrażania opinii autora na temat pieniądza (Bilion dolarów) czy nagród (Nobel). urodził się w 1959 w Ulm, żonaty, jeden syn. W 2004 roku był gościem festiwalu w Nidzicy.
	Juan Eslava Galan Hiszpański pisarz, filozof i eseista (ur. 1948). Ukończył filologię hiszpańską na Uniwersytecie w Granadzie. Zadebiutował powieścią W poszukiwaniu jednorożca, specyficzną powieścią historyczną pisaną archaicznym językiem, która przyniosła mu w 1987 roku prestiżową nagrodę „Planeta”. Rozpoczął tym dobrą passę, bo właściwie każda jego kolejna powieść przynosiła mu laury literackie: El comedido hidalgo (Premio Ateneo de Sewilla), Senorita (Premio Fernando Lara). Galana fascynuje średniowiecze i fantastyka, czego wyrazem jest powieść Smocze zęby – erudycyjna rzecz o średniowieczu i dawnych wierzeniach. Polski przekład W poszukiwaniu jednorożca autorstwa Tomasza Pindla otrzymał nagrodę Instytutu Cervantesa.
	Maria Galina Pisarka w wieku 35 lat porzuciła nieźle zapowiadającą się karierę naukową w specjalności "biologia morza" i zabrała się za przekłady anglosaskiej sf, poezję, krytykę. A w końcu zaczęła sama pisać. Pierwsza autorska książka Galiny ukazała się w roku 2002, to Ekspedycja/Żegnaj mój aniele - zbiorek dwóch mikropowieści. Sporo w niej klimatów a la Strugaccy i Roger Żelazny. W roku 2003 ukazała się powieść Wilcza gwiazda, osadzona w tradycjach postkatastroficznej sf. Na Ziemię przybywają potomkowie kolonistów wysłanych na podbój kosmosu. Podbój ów zakończył się klęską - odcięte od metropolii niewielkie kolonie nie są w stanie się rozwijać i po kilku pokoleniach wymierają. Straceńcza wyprawa, pożerająca wszystkie rezerwy kolonii, ma być - przynajmniej w zamierzeniach jej uczestników - dla owej kolonii ostatnią deską ratunku. Jakiż zatem zawód spotyka przybyszy, gdy odkrywają, że cywilizacja ziemska znalazła się na poziomie odpowiadającym w najlepszym razie dziewiętnastowiecznemu. Na koniec duże wydarzenie rosyjskojęzycznej fantastyki 2004 roku, powieść Patrzący z ciemności - wizja świata feudalnego, w jednym z państewek pojawia się dwóch przybyszy, podających się za ambasadorów tajemniczego, potężnego, leżącego gdzieś po drugiej stronie rozległego morza imperium, zwanego Terrą… Dwukrotnie była gościem festiwalu w Nidzicy.
	Wasilij Gołowaczew To prawdziwy fenomen literacki na rynku rosyjskim. Pisze książki niezwykle popularne wśród młodych Rosjan, tzw. bojewiki – militarną odmianę SF i fantasy, w której akcja toczy się bystro, bohaterzy staczają mnóstwo walk wręcz na wszelkiego rodzaju broń. Krytyka naśmiewa się z tego rodzaju literatury, faktem pozostaje jednak, że Gołowaczew do tej pory sprzedał w Rosji 16 milionów egzemplarzy swoich książek, a każdy nowy tytuł jest wydawany w nakładzie początkowym dwustu tysięcy. Czego wszystkim autorom wydawnictwa Solaris życzymy.
	Kathleen Ann Goonan W ocenie większości krytyków, jak również wielu pisarzy i czytelników, twórczość Kathleen Ann Goonan to największe objawienie amerykańskiej SF lat 90. I trudno się z podobną opinią nie zgodzić, bowiem od czasu pojawienia się grupy pisarzy cyberpunkowych na początku lat 80. Ameryka nie wydała wielu twórców o tak wyrafinowanej technice narracyjnej i błyskotliwości w konstruowaniu postaci i sytuacji. Pisarstwo Goonan może uchodzić za definicję tego, co w SF najważniejsze i najlepsze: oszołamiająca wizja, wciągająca, wartka akcja, nietuzinkowe postacie, wizjonerskie wykorzystanie elementów naukowych. Jest też w tej twórczości coś, co w języku angielskim określane jest za pomocą wyrażenia "a sense of wonder" - poczucie zdumienia, zadziwienia a nawet oszołomienia wizją. Debiutowała powieścią Jazz Miasta Królowej (1994), której ukazaniu się towarzyszyła atmosfera wielkiego wydarzenia literackiego. W wieku ośmiu lat przeniosła się z rodziną na Hawaje, które z kolei zainspirowały jej drugą powieść Kości czasu W wydanej w 2000 roku Rapsodia Miasta Półksiężyca, Goonan cofa się w przeszłość swojego świata - akcja powieści rozpoczyna się w roku 2012 - by opowiedzieć o tym, w jaki sposób impulsy elektromagnetyczne zniweczyły znany nam świat i w jaki sposób nanotechnologia, niczym tajemna siła realizująca swoje skryte cele, przejęła władzę nad całym niemal globem. Wiosną roku 2002 przyszedł czas na wielki finał; powieść Muzyka światła. Jej akcja rozpoczyna się w, znanym z poprzedniej książki, Mieście Półksiężyca, mieście-enklawie, prawdziwym nanotechnologicznym raju na ziemi, gdzie każda zachcianka jego mieszkańca jest natychmiast spełniana przez samo miasto, które zdaje się dysponować nie tylko swoistą świadomością, ale, co więcej, wiedzą i planami co do swego przeznaczenia. Kiedy podczas ataku piratów część pamięci Miasta, zawierająca szczegółowe mapy galaktyki i inne ważne dane, zostaje uszkodzona, a bez niej realizacja tajemnych planów będzie niemożliwa, wysyła ono dwuosobową misję, której zadaniem jest sprowadzenie danych z Johnson Space Center w Houston. Równocześnie wielu ludzi na Ziemi, oraz w księżycowej bazie Unity, zaczyna doświadczać niezwykłych zjawisk, połączenia jakiś nieziemskich efektów świetlnych z muzyką - tytułowa „muzyka światła” - które stanowi swego rodzaju komunikat... (1996).
	Greg Egan Pisarz australijski, który, choć zadebiutował w roku 1983 utworem głównonurtowym An Unusual Angle, zyskał reputację jednego z najważniejszych twórców fantastyki naukowej lat 90. minionego stulecia. Naprzód opowiadania, a później powieści Egana objawiły jego zdumiewający talent w stawianiu bardzo współczesnych, często niezwykle bolesnych problemów natury humanistycznej, technologicznej i futurologicznej silnie zakorzenionych w najnowszych teoriach naukowych, w niezwykle atrakcyjnej literacko formie. Już jego pierwsza powieść fantastyczno-naukowa, Kwarantanna (1992) z imponującą swobodą łączy komponenty cyberpunku i thrillera detektywistycznego z elementami teorii kwantowej. Właściwie każda kolejna powieść Egana — Miasto Permutacji (1993), Stan wyczerpania (1995), Diaspora (1997), Teranesia (1999) oraz Schild’s Ladder (2001) — to błyskotliwe rozwijanie pytań o naturę współczesnego człowieka, o granice jego człowieczeństwa coraz bardziej poddaną technologicznym transformacjom, o możliwości wniknięcia w jego fundamenty biologiczne, a wreszcie o granice jego rozwoju i przemian a także tego, co w naszym świecie jest racjonalne a co nie. Pisarz opublikował również dwa wyśmienite zbiory opowiadań: Axiomatic (1995), z którego pochodzi zamieszczony tu tekst, oraz Luminous (1998). W Polsce znany dotąd słabo, z jednej powieści i nagrodzonej Nebulą noweli „Oceanika” (w „SFinksie”), a nakładem „Solaris” ukażą się jego najlepsze powieści.
	Jon Courtenay Grimwood To postać na tyle barwna, iż niejeden pisarz mógłby wymodelować na podstawie jego niewiarygodnych przeżyć co najmniej kilku bohaterów powieści i opowiadań SF/Fantasy. Urodził się na Malcie, ale dzieciństwo spędził również w Anglii, na Dalekim Wschodzie i w Norwegii. Karierę rozpoczynał jako dziennikarz, pisząc dla "The Guardian" oraz "The Independent", jak również niezwykle bogate dzieciństwo i młodość, pozwoliły Grimwoodowi na wypracowanie specyficznej perspektywy widzenia współczesnego świata, której pierwszym owocem była powieść neoAddix. Kolejne powieści Grimwooda, Lucifer’s Dragon, reMix , redRobe ugruntowały jego pozycję pisarską. W 2001 roku Grimwood opublikował Pasza-zade. Pierwsza arabeska, która zyskuje mu wielkie uznanie krytyki; pojawiają się określenia porównujące go do Raymonda Chandlera XXI w. Losy bohatera kontynuuje w Efendi i Fellahach. To bardzo dobrze napisana trylogia, której akcja dzieje się współcześnie, ale w świecie alternatywnym, w którym I wojnę światową wygrały: Niemcy, Austro-Węgry i Imperium Osmańskie. Mieszanina kryminału, cyberpunku i sensacji. Ostatnią książką Grimwooda jest 9Tail Fox.
	Jerzy Grundkowski Urodzony w 1953 roku, bydgoszczanin, z wykształcenia humanista, pracuje jako redaktor naczelny pisma o tematyce budowlanej. Debiutował w 1977 roku opowiadaniem „Żółta cysterna”, powieść „Annopilis, miasto moich snów” przyniosła mu nagrodę im. Natalii Gall. W wydawnictwie Solaris opublikował powieść Lancelot znad Renu - alternatywną historię Europy, w której Karol Młot nie sprostał Arabom pod Poitiers i ci zalali cały nasz kontynent. Papież jest zwykłym poborcą podatkowym, a resztki wiernego chrześcijaństwu rycerstwa biją się nad Renem między sobą i z Arabami. Lancelot jest schorowany i lekko zbzikowany, Ginewra to dziwka nimfomanka, W ten świat trafia – dzięki machinie czasu – współczesny nam bohater i od Lancelota otrzymuje misję udania się do Bagdadu i ratowania Europy przed islamem.
	Joe (Joseph William) Haldeman Urodził sie w 1943 w Stanach Zjednoczonych, amerykański pisarz i antologista. Zaraz po rozpoczęciu studiów został zmobilizowany i w latach 1967 – 1969 brał udział w wojnie wietnamskiej w oddziałach inżynieryjnych. Kilkukrotnie ranny, odznaczony Purpurowym Sercem. Po wojnie dokończył studia (fizyka i astronomia). Doświadczenia wojenne wykorzystał przy konstruowaniu swojej pierwszej powieści, Wiecznej wojny, będącej po trosze antywojenną odpowiedzią na Kawalerię kosmosu Roberta Heinleina, gloryfikującą wojnę i przemoc. Haldeman pokazuje okrucieństwo i bezsens wojny toczonej w odległych od Ziemi rejonach kosmosu. Powieść przyniosła autorowi wielkie uznanie: Hugo, Nebula, Locus i Ditmar. Na jej podstawie powstał popularny cykl komiksowy Morrano. Kolejne powieści: Mindbridge (1976), trudny i wyrafinowany językowo hołd dla DOS Passosa i Brunnera, oraz All My Sins Remenbered, ugruntowały jego pisarską pozycję. Tematyka wojenna i katastrofa nuklearna obecna jest w trylogii: Worlds (1981), Worlds Apart (1983) i Worlds Enough and Time (1992). Nebulę przyniosło mu opowiadanie „The Hemingway Hoax”, rozwinięte później w powieść. Wątki wojenne i wysokiej technologii, która spycha człowieka do niejako wykonawcy poleceń maszyny i zwykłego narzędzia kontrolera i przyciskacza guziczków, Haldeman kontunuował w Wiecznej wolności. Losy bohaterów z Wiecznej wojny znalazły ciag dalszy, niestety nieudany, w Wiecznym pokoju.
	Robert A(nson) Heinlein W pisarstwie Heinleina dużo naukowego żargonu, slangu i ludowych mądrości. Obok fantastyki pisał mainstream. Ale pierwszą sławę przyniosła mu fantastyka dla młodzieży: Między planetami, Farmer in the Sky, Space Cadet. Jego Władca marionetek (1951) jest znakomitym opisem szybkiej skutecznej inwazji Obcych na Ziemię. Powieść Double Star (Dubler) przyniosła mu pierwsze Hugo. Bardzo popularne były „Drzwi do lata. Żołnierze kosmosu Nie przeszkodziło to Heinleinowi dać tym wszystkim krytykom doskonałej odpowiedzi w postaci Obcego w obcym kraju (1961, Hugo), pacyfistycznej powieści o dziecku rozbitków na Marsie, które po latach przybywa na Ziemię, obdarzone zdolnościami parapsychicznymi. Powieść to wspaniały opis narodzin mesjasza propagującego wolną miłość i mistycyzm, stała się kultowa w uniwersyteckich campusach i wśród komun hippisowskich. Była też pierwszą powieścią fantastyczną, która wskoczyła na głównonurtowe listy bestsellerów. Szlak chwały (1963) to fantasy, Farnham’s Freehold – political fiction (alternatywna opowieść o Ameryce rządząnej przez Murzynów, Luna to surowa pani (1966, Hugo) – kolonizacja Księżyca, Kot, który przenika ściany (1985), Hiob, komedia sprawiedliwości (1984) – te wszystkie powieści pokazują, jak wspaniałym pisarzem był Robert Heinlein. (1907-1988). Amerykański pisarz, ukończył Uniwersytet Missouri i Akademię Marynarki Wojennej w Annapolis. Pierwsze opowiadanie opublikował w „Astounding Science Fiction” w 1939 roku i z miejsca wszedł do stajni Johna Campbella. W czasie wojny służył w Marynarce USA, i dużo pisał, wtedy powstały opowiadania składajace się na Historię Przyszłości. Opublikowano kilka zbiorów: The Man Who Sold the Moon (1950), The Green Hills of Earth (1951), Revolt 2100 (1953). Do serii należą też jego wczesne powieści: Methuselahs Children (1941/1958) i Orphans of the Sky (1963). Żołnierze kosmosu (sfilmowani przez Voerhoevena) z 1959, nagroda Hugo, przykleiła mu etykietkę militarysty, gloryfikującego wojnę. Posądzano go nawet o sympatie faszystowskie, a wielu pisarzy napisało pod wpływem tej powieści swoiste antywojenne apele (Haldeman, Harrison).
	Leonid Kudriawcew Debiutował w 1984 roku opowiadaniem „Labirynt”, w latach 1989 – 1990 był stypendystą Literackiego Funduszu Związku Literackiego ZSRR, od 1997 jest członkiem Związku Literatów Rosji. Za swoją twórczość otrzymał nagrody – za opowiadania „Biała plama” i „Świat skrzydeł”. Do dzisiaj opublikował 20 ksiązek. QUACK to trylogia science fiction, w wydawnictwie Solaris ukazały się jej dwa tomy: Polowanie na Quacka i Prawo metamorfa. Wirtualna rzeczywistość jest czymś najnormalniejszym w świecie. W licznych cyberach można załatwić sprawy pracy lub kontraktu gospodarczego, można się zabawić lub najzwyczajniej odpocząć. Wystarczy wejść do portalu, zostawić w nim swoje ciało, a umysł umieścić w programie komputerowym. Tak robi Essutil Quack, w świecie realnym zwykły komiwojażer. Quack ma jednak pecha, w czasie pobytu w cyberze bandziory kradną mu ciało. W pierwszym tomie próbuje je odzyskać dzięki pomocy udzielonej mu przez programy tułacze. W tomie drugim, Essutil zostaje w swoim cyberze prywatnym detektywem, a pierwsza sprawa jaką otrzymuje kieruje go do chińskiego cybera, pełnego nielegalnych programów. (ur. 1960) , po odbyciu służby wojskowej pracował jako robotnik, operator obrabiarek, w kombinacie papierniczym i jako sprzedawca książek. Przez 6 lat był redaktorem naczelnym w wydawnictwie. Od 1995 roku żyje wyłącznie z pisarstwa.
	Andriej Łazarczuk Najbardziej znane powieści Łazarczuka to: Wszyscy zdolni do noszenia broni, Trakwilium, Sołdaty Wawiłona. Andriej Łazarczuk wraz z Irią Andronati byli gośćmi Festiwalu Fantastyki w 2003 roku. (1958) to rosyjski autor z Sankt Petersburga. Z wykształcenia lekarz traumatolog. Od 1989 zajmuje się wyłącznie pisarstwem, jest autorem 20 książek, niektóre napisał wspólnie z Michaiłem Uspienskim i z żoną, Irią Andronati.
	Fritz Leiber (1910 - 1992) Amerykański pisarz science fiction i fantasy, jeden z największych, jakich wydała światowa fantastyka, w dodatku wielce poważany przez ludzi pióra za styl, pomysły i wyśmienity warsztat literacki. Wielką sławę przyniosły mu opowiadania i powieści o mocarnym Fafrydzie i Szarym Kocurze - bezapelacyjnie jest to kanoniczna pozycja fantasy, która wniosła do tego gatunku wspaniały duet bohaterów, humor i mnóstwo pomysłów. Na cykl składają się zbiory opowiadań: Zobaczyć Lankmar i umrzećPrzez mgły i morza, Droga do skarbu, O krok od zguby i powieść Oblężenie Lankmaru. Leiber dobrze czuł się w fantastyce grozy, w twardej science fiction, heroic fantasy - świadczy to o jego wszechstronności jako pisarza. Nagrody Leiber otrzymał jeszcze za Wędrowca (Hugo), opowiadanie Porzucam kośćmi (Hugo, w NIEBEZPIECZNYCH WIZJACH), The Big Time, opowiadanie Złap Zeppelina! (Hugo, Nebula). Inne ważne powieści Leibera to: Gather, Darkness! (religijna dyktatura), Conjure Wife, Unknown. (zawiera dwa tomy oryginalnych zbiorów, w tym tytułowy nagrodzony Hugo).
	Paul Levison Filozof, teoretyk kultury, pisarz science fiction i popularyzator nauki u progu rewolucji technologicznej i ery cyfrowej. Jego debiutancka powieść Kod jedwabiu. Zaraza świadomości kontynuuje przygody bohatera Kodu - detektywa sądowego Phila d’Amato. Oprócz tego Levinson publikuje książki popularnonaukowe, m.in. RealSpace, The Soft Edge: A Natural History and Future of the Information Revolution i Digital McLuhan: A Guide to the Information Millennium. przyniosła mu nagrodę Locusa dla najlepszej powieści roku.
	Elizabeth A. Lynn (ur.1946) Amerykańska pisarka, zadebiutowała w antologii w 1976 roku. Pierwsze jej opowiadania zebrano w zbiorze The Woman Who Loved the Moon. Pierwsza jej powieść - A Different Light jest książką SF. Tematykę kontynuowała w swojej najlepszej powieści science fiction The Sardonyx Net. Największym jak dotąd jej osiągnięciem Lynn jest trylogia fantasy Kroniki Tornoru, na którą składają się tomy: Wieża czat, Tancerze z Arunu i Dziewczyna z północy. Opublikowana w latach 1979-1980, przyniosła jej rozgłos, nagrodę World Fantasy. Andrzej Sapkowski umieścił tę trylogię wśród najlepszych opowieści fantasy wszech czasów.
	Jewgienij Łukin Urodził się w 1950 roku w Orenburgu. Przygodę z literaturą rozpoczął od poezji, dopiero z czasem wziął się za pisanie opowiadań. W czasie studiów poznał Ljubow - swą przyszłą żonę, współautorkę większości tekstów powstałych do roku 1996. Do najbardziej udanych ich wspólnych utworów zaliczyć należy Nie wier’ głazam swoimProbużdienije, Stroitielnyj, Prawo gołosa, Kogda otstupajut angiełyWtorżenije (nagroda Wielikije Kol’co w 1990 roku), Missjonery (nagroda Euroconu 1990), Razrieszitie dołożit’! (Wielikije Kol’co 1991), Stal’ raziaszczajaTupapau (nagroda Interpresskon 1998). Opowiadania i mikropowieści Ljubow i Jewgienija Łukinych zostały zebrane w zbiorach: Kogda otstupajut angieły (1990), Piatero w łodkie, nie sczitaja SiedmychSzerszie lia babuszku (1993), Tam, za Achieronom (1995), Pietlistyje wriemiena (1996), SokruszitielSzcziołk! (2001), Trużieniki zazierkal’jaTipa togo czto kak by (2002), przy czym trzy ostatnie z wymienionych tomów stanowią swoiste „dzieła zebrane” krótszej formy autorstwa rosyjskiego duetu. Łukinowie nie mają na koncie pełnowymiarowej powieści; te popełnił dopiero sam Jewgienij. Były to kolejno: Razbojnicz’ja złaja łunaKatali my waszie sołnce (1998), Strefa sprawiedliwości (1998), Złota aura protopartorgaRazdołbai kosmosa, ili Gienij kuwaldy (2000) oraz swoisty prequel Missjonerow, czyli Sliepyje powodyry (2000). Utworom Jewgienija Łukina przyznane zostały następujące nagrody (poza już wymienionymi): Bronzowaja ulitka’96 i Interpresskon’96 za nowelę Tam, za Achieronom, Interpresskon’97 i Strannik’97 za opowiadanie Słowiesniki, Sigma-F’98 i Strannik’98 za mikropowieść Gienij kuwaldy, Bronzowaja ulitka’99 i Zwiezdnyj most’99 za Zonę sprawiedliwosti, Sigma-F’99 i Interpresskon’99 za Katali my waszie słonce, Sigma-F’2000, Interpresskon’2000, Bronzowaja ulitka’2000 i Strannik’2000 za opowiadanie W stranie zachodiaszcziewo sołnca, Zwiezdnyj Most’2000 za Ałaju auru protopartorga, Interpresskon’2001 dla noweli Trużieniki zazierkal’ja. (opowiadanie uhonorowane w 1986 roku nagrodą Wielikowo Kol’ca), (początkowo jako wspomniane już Raznyje sriedi raznych), (Wielikije Kol’co 1992), czy wreszcie opublikowana dopiero w 1998 roku nowela (1990), (1997), (2002) oraz (1997), (2000).
	Rafael Marin To w fantastyce hiszpańskiej nazwisko numer jeden. Autor książek SF i fantasy, działacz fandomowy. Jego najsłynniejszą powieścią jest space opera Krople światła, która w samej Hiszpanii tylko doczekała się kilkudziesięciu wydań, zgarnęła też wszystkie nagrody fandomowe. To opowieść o kosmicznej konkwiście, której okręty zmiatają każde napotkane w kosmosie życie. Na zdjęciu Rafa Marin w swojej piwniczce z winami razem z Andrzejem Sapkowskim.
	Jack McDevitt To amerykański pisarz (ur. 1935) John Charles McDevitt. Pisze hard SF, a debiutował późno, bo dopiero na początku lat 80. W Polsce dopiero powoli rozpoznawany, ale ta sytuacja wkrótce się zmieni. Jego powieści kilkukrotnie były nominowane do ważnych nagród SF, wreszcie w 2007 roku, za powieść Seeker McDevitt otrzymał Nebulę. Ksiązki McDevitta należą z reguły do któregoś z luźno powiązanych ze sobą cykli, najczęściej łączy je osoba bohatera bądź instytucji kosmicznej. W Stanach Zjednoczonych McDevitt doczekał się zaszczytnego tytuły spadkobiercy Isaaca Asimova, jako pisarza SF propagującego naukę. Niewątpliwie łączy go też z Asimovem lekkość stylu i frapująca intryga, połączona ze znajomością nauki. Cykle powieściowe McDevitta można z grubsza podzielić na: AKADEMIA Boża maszyneria (Prószyński) Boża klepsydra Chindi Omega Odyssey ALEX BENEDICT Smykałka do wojny Polaris Seeker INNE Brzegi zapomnianego morza (Prószyński) Droga do wieczności (Prószyński) Zagłada Księżyca Bezkresny ocean
	Thomas R. P. Mielke To najwybitniejszy niemiecki pisarz SF, obecnie piszący głównie powieści historyczne, chociaż ma wciąż wielki sentyment do fantastyki – jest założycielem niemieckiego fandomu, był gościem wielu Euroconów i Worldconów. A także jest od dwóch lat stałym gościem Festiwalu Fantastyki w Nidzicy, gdzie znalazł wielu przyjaciół. Największą sławę SF przyniosła mu powieść Sakriversum, laureatka nagrody Kurda Lasswitza w Niemczech i Złotego Meteora w Szwajcarii. Inna znana powieść, o jakże przewidujaca katastrofę w elektrowni atomowej – Grand Orientale 3301. Thomas ma bardzo ciekawy życiorys. Jako syn prostestanckiego pastora nie mógł we wschodnich Niemczech iść do gimnazjum, więc w wieku 16 lat uciekł ro RFNu. Tu rozpoczął pracę w reklamie, wiele lat pracował we Włoszech – jest jednym z twórców marketingowego sukcesu Jajka z niespodzianką i tic taca. Fascynacja historią zaowocowała takimi powieściami jak Attyla, Karol Wielki Król, Karol Wielki Cesarz, Karol Młot oraz trylogią o papieżach z Awinionu, w której nie brak elementów fantastycznych: Most w Awinionie Róża z Awinionu Świątynia w Awinionie
	FRANTIŠEK NOVOTNÝ Oprócz zainteresowań zawodowych ma całą gamę bardzo ciekawych hobby. Największą jego miłością jest jachting morski, ma tu patent kapitana, namiętnie żegluje po europejskich morzach, przepłynął Atlantyk. Co roku spędza w rejsach przynajmniej kilka tygodni. Inne jego zainteresowania to język angielski, a także modelarstwo. Aktywnie działa w fandomie czeskim od jego poczatków, czyli Parconu 1983. Był założycielem klubu Nyx, organizował konwenty Dracon. Pierwsze swoje teksty opublikował w fanzinach, następnie w antologiach, a w 1988 ukazał się wybór jego opowiadań Nešťastné přistání. Kolejna jego książka to Ramax (1990). Wtedy regularnie już publikuje w czeskich czasopismach SF. Za swoja pracę w fandomie i za opowiadania wielokrotnie nagradzany przez czeski fandom. Największą sławę przyniosła mu powieść Długi dzień Walhalli (2003), która doczekała się już kontynuacji tomem Kolejny dzień Walhalli. Niezwykła, postmodernistyczna powieść, z niezwykle skomplikowaną i spiętrzoną fabułą. Autor jest po raz pierwszy gościem polskiego ruchu miłośników fantastyki, do Nidzicy przyjechał pomimo tego, że równocześnie odbywa się w Czechach ich największy konwent – Parcon – którego nie opuścił ani razu. Do roku 2007, kiedy to wybrał przyjazd na Nidzicki Festiwal Fantastyki. urodził się w 1944 roku w Brnie. Ukończył cybernetykę na Politechnice w Brnie w 1968 roku.
	Henry Lion Oldi To ukrywający się pod pseudonimem duet pisarski Dmitrij Gromow & Oleg Ładyżenskij. Jest to cała instytucja ukraińskiej fantastyki. Poza twórczością literacką Oldi aktywnie uczestniczy w życiu tamtejszego fandomu, wspomagając początkujących pisarzy i opracowując sieciowe Oldnews, niezastąpione źródło wiedzy o rosyjskojęzycznej sf&f, to on założył twórczą pracownię "Wtoroj blin", w skład której wchodzą pisarze, redaktorzy, tłumacze, ilustratorzy, specjaliści od techniki komputerowej i składu książek oraz drukarze, zajmującą się promocją szeroko pojmowanej fantastyki. Jak dotąd przy współudziale "Wtorowo blina" ukazało się grubo ponad sto książek. Duet pisze dużo opowiadań i powieści, praktycznie ze stałą częstotliwością 2 książek rocznie. Sporo tytułów powstaje w kooperacji z innymi autorami, np. dylogia Granica z Diaczenkami i Walentinowem. Interesuje ich mitologia, historia. Mesjasz formatuje dysk, Mag z łaski Prawa i Magia przeciw Prawu. Z kolei Droga miecza to humorystyczna fantasy o świecie, w którym biała broń jest obdarzona intelektem. to powieść o średniowiecznym chińskim piekle i wirusie komputerowym – niezwykła i zakręcona, dylogia
	Marek Oramus Ur. 1952 - pisarz, publicysta. Oprócz popularyzowania nauki, wiele czasu poświęca propagowaniu sztuki piwowarskiej. Opublikował dotąd: Senni zwycięzcy Arsenał (1985, 2001), Wyposażenie osobiste (1987), Hieny cmentarneDzień drogi do Meorii (1990, 1997); Święto śmiechu (1995); Rozmyślania nad tlenem, Rewolucja z dostawą na miejsce, Bogowie Lema (2007). Przez wiele lat szef działu publicystyki w „Nowej Fantastyce”, autor kilku cykli felietonów, najbardziej znane to: Piąte piwo i Galaktyka Gutenberga. Chociaż jego utwory rzadko są dziś publikowane (bo i niewiele ich autor pisze), to zapowiada, że jeszcze pióra nie odkłada i pracuje nad kilkoma projektami. (1982,1989,2002); (1989); (2001); (2002) Dla Solaris pisze posłowia do książek z serii Klasyka SF
	Stefan Otceten Krytyk, znawca fantastyki, autor wyboru Polskiej noweli fantastycznej, tomów 3-6 (pierwsze dwa wybrał Julian Tuwim). Zaginiony w niewyjaśnionych okolicznościach w 1988 roku. Przechowalnia to pierwsza i jedyna jego powieść SF, dająca pojęcie o jego olbrzymiej wiedzy na temat fantastyki. Tom zredagowany przez przyjaciela Stefana – Marka Oramusa. Czytelnik, który zajrzy do Przechowalni, dozna szoku, tyle tu znajomych nazwisk. Otceten uczynił załogą swej podróżującej poprzez kosmos Arki w kształcie walca – bohaterów wyjętych z innych powieści SF. Jest więc Rudolf Sikorski z Żuka w mrowisku, Blade runnera Dicka, Robert Childan, pan Tagomi i Hawthorne Abendsen z Człowieka z Wysokiego Zamku Dicka, jest agent Staniewski z Sennych zwycięzców, Roy Complain z Non stopu451 Fahrenheita Bradbury’ego. Mało tego, bohaterowie ci z grubsza wykonują te same zadania, zawody bądź funkcje co w macierzystych powieściach. Strugackich, Leon Cartwright z Aldissa i Guy Montag.
	Marianne de Pierres To pisarka z Australii. Trylogia o Parrish Plessis jest jej debiutem powieściowym. Autorka stworzyła tu świat niedalekiej przyszłości, gdzie bogaci żyją w zamkniętych i strzeżonych enklawach, a reszta świata gnieździ się w slumsach i walczy o przetrwanie, marząc o dostaniu się do lepszego świata. Jednocześnie wszechobecne media pokazują każdy występek na żywo w TV, niejednokrotnie same prowokując zajścia. Ten świat zdominowany jest przez elektroniczne gadgety, nanotechnologię, psychotropy. Parrish Plessis porusza się w tym świecie jak ryba w stawie, potrafi dać sobie radę. Nie znaczy to jednak, że jest ze swojej pozycji zadowolona. Jedyną jej wadą jest to, że w tym okrutnym świecie jako jedyna wydaje się mieć… sumienie. Na trylogię składają się: Pasożyt Czarny kodeks Totalna awaria systemu
	Frederik Pohl Urodzony w 1919 roku pisarz amerykański, założyciel światowego fandomu, jeden z ostatnich żyjących gigantów SF. Pisarz, redaktor magazynów (If; Galaxy), agent literacki, antologista. W pierwszym okresie swojej twórczości - w latach 40. i 50. pisywał głównie jako współautor, z Jackiem Williamsonem, Lesterem del Reyem, Cyrilem Kornbluthem – powieść Handlarze kosmosem Ale prawdziwy finansowy sukces przyniosły mu dopiero lata 70. i 80. Napisana w 1977 roku powieść Gateway – brama do gwiazd dała mu rozgłos i nagrody Hugo i Nebula oraz im. Johna W. Campbella. Liczne nagrody przyniosła mu też powieść Człowiek Plus - nic jednak nie przebiło popularności serii o Gateway. Wydawnictwo Solaris opublikowało cały cykl: Brama do gwiazd, Za błękitnym horyzontem zdarzeń, Spotkanie z Heechami, Kroniki Heechów i Kupcy wenusjańscy. Pomimo podeszłego wieku, Pohl jest wciąż aktywnym pisarzem, publikuje opowiadania i powieści. napisana z tym ostatnim przyniosła mu wielką sławę.
	Robert J. Sawyer To pisarz kanadyjski mieszkający w Toronto, z wykształcenia fizyk i jego znajomość nauk ścisłych jest znakiem rozpoznawczym wszystkich piętnastu, opublikowanych dotąd, książek. Debiutował powieścią Golden Fleece (nagroda Aurora), a trzecia powieść – Eksperyment terminalny – przyniosła mu Nebulę i Aurorę. Kolejna, Starplex, była nominowana do Hugo i Nebuli. Kolejne nominacje do Hugo przypadły powieściom: Calculating God, Factoring Humanity. Za Mindscan otrzymał nagrodę im. Johna W. Campbella. Wielką popularność przyniosła mu trylogia Neandertalska Paralaksa o alternatywnej Ziemi zamieszkałej przez cywilizację neandertalską. Składa się z tomów: Hominidzi, Ludzie, Hybrydy. (nagroda Hugo), (nominacja do Hugo)
	Wojtek Sedeńko Fan, selekcjoner antologii, redaktor odpowiedzialny za repertuar Solaris, a przede wszystkim miłośnik i promotor fantastyki. Organizator Festiwalu Fantastyki (od 1994 roku), dwóch Polconów i kilkudziesięciu innych konwentów, twórca Nagrody SFINKS i sygnatariusz dokumentu powołującego nagrodę im. J.A. Zajdla; twórca i wieloletni redaktor naczelny periodyku „SFinks” (1994 – 2002). Wybór opowiadań z „Wizji alternatywnych” ukaże się w przyszłym roku w Czechach, podobnie jak antologia rosyjska „Wilcza krew”. A antologia z opowiadań nagrodzonych SFINKSEM ukazała się w Czechach w 2005 roku. Dokonał wyboru opowiadań i jest sprawcą powstania następujących antologii: WIZJE ALTERNATYWNE (1990, Arax) CZARNA MSZA (1992, Rebis) WIZJE ALTERNATYWNE 2 (1996, Zysk i S-ka) WIZJE ALTERNATYWNE 3 (Solaris, 2001) WIZJE ALTERNATYWNE 4 (2002, Solaris) WIZJE ALTERNATYWNE 5 (2005, Solaris) WIZJE ALTERNATYWNE 6 (2007, Solaris) WILCZA KREW – antologia fantastyki rosyjskiej (2003, Solaris) ZOMBI LENINA – antologia fantastyki rosyjskiej (2003, Solaris)
	Robert Silverberg (ur. 1935) to jeden z najwybitniejszych amerykańskich pisarzy science fiction. I jednocześnie jeden z najpłodniejszych - debiutował już jako dziewiętnastolatek w szkockim fanzinie, od tamtej pory pisze regularnie, codziennie po 8 godzin. Jego dorobek obejmuje paręset książek z fantastyki, książek przygodowych, popularyzatorskich, a także... erotycznych. Pisze nie tylko pod swoim nazwiskiem, ale też pod wieloma pseudonimami. Jest laureatem olbrzymiej liczby nagród, pierwszą Hugo otrzymał już jako dwudziestolatek, w 1955 roku, dla najbardziej obiecującego pisarza. Wszystkie nagrodzone mikropowieści i opowiadania Solaris wydało w zbiorze Pożeglować do Bizancjum - jest to jedyna taka edycja na świecie!), a oprócz tego otrzymał Nebulę za powieść Czas przemian. W Polsce znamy jeszcze jego cykl Majipoor (Zamek Lorda Valentine a;Kroniki Majipooru; Valentine Ponifex; Góry Majipooru; Czarnoksiężnicy Majipooru) oraz powieści: W dół do ziemi; Człowiek w labiryncie; Ciernie; Księga czaszek; Prądy czasu; Zamknięty świat; Stochastyk; Maski czasu; Oblicza Wód; Autostrada w mrok; Królestwa Ściany; Projekt "Wahadło"; Wieża światła; Tom O Bedlam; Brzydki mały chłopiec, Stacja Hawksbilla (w SFinksie). -Solaris wydało jeszcze jedną z jego ostatnich powieści – Długą podróż do domu. Razem 23 książki, można więc powiedzieć, że jest to pisarz znany polskiemu czytelnikowi znakomicie. W Solaris w ciągu najbliższych lat wydamy: Roma Eterna Trylogia Majipoor 1 Trylogia Majipoor 2 W dół, do ziemi Czas przemian Człowiek w labiryncie Stacja Hawksbilla Robert Silverberg będzie gościem festiwalu w Nidzicy w 2009 roku. Clifford D. Simak (1904-1988) - jeden z najwybitniejszych amerykańskich twórców SF, wielokrotnie wyróżniany Locusem, Hugo, Nebulą, czy World Fantasy. Najsłynniejsze powieści to: Stacja tranzytowa, Cmentarna planeta, Rezerwat goblinów, Transakcja, Czas jest najprostszą rzeczą.
	Steph Swainston (ur. 1961) , ukończyła archeologię na Uniwersytecie Cambridge. Początkowo pracowała w zawodzie, a po opublikowaniu powieści Rok naszej wojny, została etatową pisarką. Rok przyniósł jej wielkie uznanie, brytyjska krytyka rozpisywała się w superlatywach o tej książce, okrzyknięto ją najlepszym debiutem w brytyjskiej SF od czasu Mieville’a. Ta powieść, jak i jej kontynuacja Gdzie czas to pieniądz i Nowoczesny świat cieszą się wielką popularnością, dwie pierwsze były nominowane do John Campbell Award. Niewątpliwie pisarce udało się stworzyć od podstaw świat, który łączy w sobie bardzo wiele wątków i gatunków literackich. Na pierwszy rzut oka jest to fantasy, ale bohaterowie noszą dżinsy, czytają gazety. Jest to SF, bo mamy obcy świat, nieśmiertelnych i kilka cywilizacji zagrożonych przez rasę rozumnych owadów. Jest też horror i groza, są światy równoległe. I cyniczny, narkotyzujący się antybohater. A wszystko opowiedziane w taki sposób, że nie można się od książki oderwać.
	Jeff VanderMeer Pisarz amerykański, którego twórczość wymyka się wszelkim definicjom i kategoryzacjom, choć często, wraz z Jeffreyem Fordem i Kelly Link, zaliczany jest on do czołówki amerykańskiej New Weird. Większość opublikowanych przez niego utworów to wyjątkowo oryginalna kombinacja elementów realizmu magicznego, fantasy, borgesowskiej ezoterycznej prozy erudycyjnej, kafkowskiego mroku a nawet elementów postmodernistycznej zabawy z tekstem. Najbardziej znaną, wyróżnioną wieloma nagrodami, publikacją VanderMeera jest książka Miasto szaleńców i świętych (ukazywała się od 2001 roku w kilku wydaniach, z których każde kolejne był poszerzane w stosunku do poprzedniego), stanowiąca zbiór opowiadań, a przy tym przebogatą kolekcję najrozmaitszych dokumentów z fikcyjnego miasta Ambergris, do którego pisarz powrócił w wydanej w tym roku powieści Shriek: An Afterward.
	Kate Wilhelm (Ur.1928), właściwie Katie Gertrude Meredeth Wilhelm Knight, żona znanego antologisty, pisarza i krytyka Damona Knighta. Pierwsze opowiadanie opublikowała w 1956 roku dla „Fantastic”. Pierwszy zbiór – The Mile-Long Spaceship w 1963 roku. Jej opowiadania były wyśmienite, niestety większość z nich trzymał w szufladzie zazdrosny i apodyktyczny mąż, a te, które publikował na łamach swoich antologii „Orbit”, pokazują wspaniały warsztat i wyobraźnię Kate Wilhelm. Np. „The Planners” przyniosło jej Nebulę. Pierwszą jej powieścią była The Clones (1965). Temat klonowania ludzi bardzo ją interesował, temu tematowi poświęcona jest jej najsłynniejsza powieść – Gdzie dawniej śpiewał ptak, która przyniosła jej nagrody Hugo i Jupitera. Jest to opowieść o izolowanej w Appalachach grupie klonów po wojnie nuklearnej. Klony w myśl naukowego projektu miały przetrwać kataklizm i stanowić przyczółek nowej ludzkości. Niestety, nie wszystko w projekcie poszło jak trzeba, zabrakło też czasu, i eksperyment dał zupełnie niespodziewane efekty.
	Marcin Wolski. Urodzony w 1947 roku pisarz, dziennikarz, satyryk, autor piosenek, audycji radiowych, telewizyjnych oraz kabaretów. Nadredaktor, twórca legendarnego magazynu 60 minut na godzinę, kabaretu Sześćdziesiątka, widowisk TV Polskie Zoo, Akropoland i szopek noworocznych. Jest autorem ponad trzydziestu książek, z których wiele to fantastyka, m.in. Tragedia Nimfy 8, Agent Dołu, Bogowie jak ludzie, Świnka, Matriarchat, Enklawa, Numer, Pies w studni, Krawędź snu, Alterland. Wydawnictwo Solaris przypomina wiele jego starszych, ale kultowych powieści. W dwóch zbiorach „Wolski w shortach”: Enklawa i Kwadratura trójkąta znalazły się mniej znane opowiadania, słuchowiska i powieści Wolskiego. W Wolski THE Bestiarium pomieściliśmy cztery kultowe krótkie powieści MW: Numer, Świnka, Matriarchat, Labolatorium nr 8. Oprócz tego opublikowaliśmy: Bogowie jak ludzie, powieść opartą na teoriach Danikena i Zamach na Polskę – powieść sensacyjną zamachu Al. Kaidy w Polsce. W przygotowaniu powieść Wariant zielony – jest aktualnie przerabiana na potrzeby aktualnej sytuacji politycznej na świecie.
	Kirył Jeskow (K.J. YESKOV) Polubił naszą piękną ojczyznę, w 2002 roku odwiedził nas aż dwukrotnie: na przełomie sierpnia i września bawił na krakowskim Polonie, w listopadzie na wrocławskiej Szederiadzie. W czerwcu 2003 odwiedził całą rodziną nidzicki Festiwal Fantastyki, a w listopadzie ponownie Szedariadę we Wrocławiu. I wszystko to w zasadzie dzięki jednej powieści. Ostatni władca pierścieni to swego rodzaju kontynuacja i zarazem polemika z dziełem J.R.R. Tolkiena. Zabawa, jaką wykonał z „Władcą Pierścieni” zdaje się stanowić specjalność Jeskowa; tezę tę bez cienia wątpliwości potwierdzają trzy inne jego powieści: debiutancka Ewangelia wedłu Afraniusza oraz najnowsze: Karibskoje tango i Iz Rosii – s priwietom, wchodzące w skład cyklu Bałłady o Borie-Robinhudie. Ostatni władca Pierścieni okazał się wielkim sukcesem wydawniczym w Polsce, wydawnictwo Solaris zrezygnowało jednak z kolejnych wydań – pomimo zaprzyjaźnienia się z autorem – gdyż uznało racje spadkobierców Tolkien, którzy protestowali przeciwko wydawaniu tej książki w Polsce. Uznali oni bowiem, że Jeskov bez ich zgody wykorzystał bohaterów sagi o Śródziemiu do własnych celów i naruszył w ten sposób prawa autorskie. Solaris zgodziło się z tym i odstąpiło od dalszych wznowień. Co nie przeszkodziło innemu wydawnictwu wznowić tej książki i ewidentnie złamać obowiązującego prawa.

Powrot